آرتروز زانو

آرتروز زانو

آرتروز به معنای التهاب مفاصل است. درد، تورم و سفتی از جمله علائم و نشانه های آرتروز می باشد. هر مفصلی از بدن می تواند درگیر آرتروز شود، به خصوص مفصل زانو.
زانو، بزرگترین و از سطحی ترین مفاصل بدن است. استخوان های این ناحیه با غضروف مفصلی پوشیده شده اند. مفصل زانو نیز توسط مایع سینوویال احاطه شده است که امکان حرکت نسبتا آزاد استخوان ها را فراهم می کند و مانع از اصطکاک و سایش استخوان ها بر روی هم می شود.
آرتروز زانو می تواند مانع از انجام بسیاری از حرکات ساده، حتی راه رفتن و یا بالا رفتن از پله ها شود. استئوآرتریت (ساییدگی مفاصل) یکی از شایع ترین انواع آرتروز است و عمدتا در افراد بالای 50 سال دیده می شود، اما می تواند افراد جوان تر را نیز درگیر کند.
در چنین وضعیتی، غضروف های موجود در مفصل زانو به تدریج ساییده می شوند، و فضای محافظ میان استخوان ها نیز کاهش می یابد، که این حالت در نهایت منجر به بروز درد در بیمار می شود.

ارتروز-زانو

ارتروز-زانو

علائم  آرتروز زانو

– سفتی و تورم مفصل زانو
– درد و تورم صبحگاهی
– تشدید درد به هنگام انجام فعالیت های شدید
– درد به هنگام خم کردن زانو

تشخیص آرتروز زانو

جهت تشخیص آرتروز زانو، متخصص ارتوپد ابتدا به بررسی علائم و نشانه ها، سوابق پزشکی بیمار، معاینات بالینی می پردازد، و تست های تشخیصی از جمله، اشعه ایکس و MRI را تجویز می کند. در این معاینات، علائمی هم چون، قرمزی، التهاب و محدوده حرکات زانو بررسی می شود.

درمان آرتروز زانو

– درمان غیر جراحی
جهت تسکین درد، بهتر است، انجام فعالیت هایی که موجب تشدید فشار به زانو می شود، تا حد امکان محدود شوند.
افرادی که چاق هستند، کاهش وزن به رفع سنگینی و فشار بر روی زانو کمک می کند.
فیزیوتراپی بعد از تسکین درد و التهاب، که باعث افزایش قوا و توان عضلات این ناحیه می شود.
درمان دارویی، نیز به تسکین علائم و درد ناشی از آرتروز کمک می کند. داروهای ضد التهابی، مانند ایبوبروفن و استامینوفن، رایج ترین داروهای تجویزی هستند.
– درمان جراحی
در صورت عدم بهبودی با روش های گفته شده، جراحی انجام می شود. از جمله:
• آرتروسکوپی. این شیوه درمانی به تشخیص و درمان مشکلات مفصلی، به خصوص مفصل زانو، کمک می کند.
• گرافت (پیوند) غضروف. این شیوه درمانی که عمدتا برای افراد جوان مورد استفاده قرار می گیرد، بافت غضروفی سالم از سایر قسمت های زانو، جایگزین بافت آرتروزی می شود.
• استئوتومی. در این روش، هر دو قسمت ساق یا ران ، برش داده شده، و با تغییر زاویه اقدام با اصلاح راستای اندام میشود تا از میزان درد کاسته شود. استئوتومی در مراحل اولیه آسیب صورت می گیرد. از آن جایی که بعد از جراحی، فشار و سنگینی بدن از بخشی از زانو که دچار آرتروز شده برداشته می شود،درد کاهش یافته و عملکرد زانو بهتر میشود.

تعویض مفصل زانو

در صورتی که زانو آسیب جدی ببیند و یا دچار آرتروز شود، امکان انجام فعالیت های ساده حتی راه رفتن نیز برای فرد دشوار خواهد شد. علاوه بر این، فرد به هنگام نشستن و یا دراز کشیدن، درد شدیدی را حس خواهد کرد.
در صورتی که درمان های دارویی و یا فیزیوتراپی، کمکی به بهبود درد و آرتروز زانو نکند، روش جراحی تعویض مفصل زانو از سوی پزشک متخصص ارتوپدی تجویز خواهد شد. این شیوه جراحی به تسکین درد، رفع بدفرمی های زانو و بازگشت توانایی و استقامت این ناحیه کمک می کند.

تعویض مفصل زانو چه زمانی نیاز می شود؟

در صورت بروز علائم و نشانه های زیر، این جراحی نیاز می شود:
– درد و سفتی شدید ناحیه زانو، مانع از انجام فعالیت های روزانه شود، و فرد بدون واکر قادر به راه رفتن نباشد
– درد نسبتا خفیف زمان استراحت، حتی هنگام خواب
– التهاب و تورم نسبتا شدید زانو
– بدفرمی های زانو مانند زانوی پرانتزی
– عدم بهبودی با داروهای ضد التهابی، دارجراحی تعویض زانووهای کورتیزونی، فیزیوتراپی و یا سایر شیوه های جراحی
برای این جراحی، محدودیت سنی و وزنی خاصی وجود ندارد، بلکه با توجه به میزان درد بیمار، توصیه می شود. به همین خاطر، درصد موفقیت  بالاست، از سنین پایین گرفته تا افرادی که در سنین بالا هستند و از آرتروزهای پیش رونده رنج می برند.
قبل از جراجی، پزشک به بررسی وضعیت جسمانی و معاینات بالینی بیمار می پردازد، سی تی اسکن و MRI را نیز تجویز می کند. با بررسی این موارد، پزشک تشخیص می دهد که جراحی تعویض مفصل زانو، بهترین شیوه درمانی در تسکین درد و بهبود عملکرد زانوی شما خواهد بود.
روند جراحی تعویض مفصل زانو
این جراحی در حدود یک تا دو ساعت طول می کشد. جراح، ابتدا غضروف و استخوان آسیب دیده را بر می دارد، سپس پروتز را در جای اصلی قرار می دهد تا عملکرد زانو به حالت اولیه خود برگردد.
فیزیوتراپی، یکی از اقدامات مهم بعد از جراحی می باشد. فیزیوتراپ، ورزش و تمرینات خاصی را جهت تقویت قوا و توان عضلات این ناحیه ارائه می دهد.
ورزش و تمرینات بدنی، به خصوص هفته های اول بعد از جراحی، بسیار مهم است. بیمار بایستی بعد از گذشت 3 تا 6 هفته از جراحی، قادر به انجام فعالیت های عادی باشد. برنامه فعالیت ها باید به این صورت باشد که فرد ابتدا شروع به راه رفتن در خانه و سپس بیرون از خانه کند، سپس سعی کند بنشیند و یا از پله ها بالا برود.
Source: https://orthoinfo.aaos.org

برخی از خدمات دکتر قرنی زاده متخصص ارتوپدی خوب در تهران:

در رفتگی لگن در بزرگسالان

در رفتگی مادرزادی لگن

شکستگی لگن

سیاه شدن سر استخوان ران

با تشکر، مدیریت سایت دکتر قرنی زاده، متخصص ارتوپدی

پاسخ

چهارده − دو =