درمان دررفتگی مادرزادی لگن

در رفتگی مادرزادی لگن

در رفتگی مادرزادی لگن به دلیل قرار نگرفتن صحیح سر استخوان ران در داخل حفره استابولوم لگن ایجاد می شود . شدت میزان در رفتگی مادرزادی لگن در افراد مختلف متفاوت است و در بین دختران بیشتر از پسران است. دررفتگی مادرزادی لگن ، که معمولاً در بدو تولد تشخیص داده می‌شود، ممکن است یک یا هر دو لگن را درگیر کند، اما در لگن چپ شایع‌تر است. حال سوال اینجاست که علائم در رفتگی مادرزادی لگن در کودکان چیست؟ مناسب ترین درمان دررفتگی لگن مادرزادی در بزرگسالان چیست؟ آیا جراحی در مان این عارضه موثر است؟ به منظور آشنایی بیشتر با این عارضه مادرزادی تا انتهای این مقاله همراه ما باشید.

در رفتگی مادرزادی لگن چیست؟

دررفتگی مادرزادی لگن یا CHD (Congenital hip dislocation) که به آن دیسپلازی تکاملی لگن نیز گفته می شود، یک بیماری مادرزادی است. در این بیماری نوزاد با لگن بی ثبات یا به اصطلاح لق به دنیا می آیند. در اکثر افراد مبتلا به این عارضه حفره استابولوم در دوران جنینی به درستی تشکیل نشده و شکل یا عمق کافی را نداشته و نمی تواند سر استخوان ران را در خود نگه دارد.

در بعضی موارد نیز سر استخوان ران افراد در بدو تولد کاملا از حفره استابولوم خارج شده است که به این وضعیت، در رفتگی مادرزادی سر ران استخوان نیز گفته می شود . البته در برخی مواقع سر ران در حفره استابولوم وجود دارد، اما به شکی ناپایدار و منجر به خروج و ورود سر ران می شود. این لقی و ناپایداری مفصل ران گاهی با رشد بچه بیشتر می شود . تمام نوزادان در هنگام تولد باید از نظر وجود این بیماری توسط پزشک معاینه گردند. در صورت دیده شدن علائم مشکوک از روش های تصویر برداری مثل سونوگرافی و یا رادیوگرفی استفاده می شود .

دررفتگی مادرزادی لگن در نوزادان

علل در رفتگی مادرزادی لگن

علل دررفتگی مادرزادی لگن هنوز به درستی تشخیص داده نشده است. بعضی از پزشکان معتقد هستند در بعضی از جنین ها به دلیل تشکیل نادرست حفره استابولوم، عمق کافی برای نگه داشتن سر استخوان وجود ندارد. همچنین برخی از پزشکان بر این باورند که در رفتگی مادرزادی لگن به دلیل شل بودن کپسول مفصل ران رخ می دهد.

هنگامی که سر استخوان نوزاد خارج از حفره استابولوم قرار می گیرد، رشد حفره استابولوم و رشد سر را تحت تاثیر قرار می دهد و رشد آن ها را دچار اختلال می کند. در نتیجه حفره استابولوم کوچک باقی مانده و عمق کافی پیدا نمی کند. همین عامل سبب می شود که سر استخوان ران هم کوچک باقی بماند و خوب رشد نکند و گردن استخوان ران نازک مانده و تنه استخوان ران هم لاغر و کم قطر می شود.

در رفتگی مادرزادی لگن در چه کسانی بیشتر دیده می شود؟

اگرچه دلایل مشخصی برای این عارضه وجود ندارد، اما احتمال دررفتگی مادرزادی لگن در برخی از افراد بیشتر است. به طورکلی، ویژگی های زیر می تواند خطر بروز این بیماری را افزایش دهد که عبارتند از:

  • سطح پایین مایع آمنیوتیک در رحم مادر
  • سابقه این بیماری در خانواده (وراثتی)
  • وضعیت قرارگیری بریچ نوزاد (وضعیت نوزادی که به جای سر از پا متولد می شود)
  • در دختران بیشتر دیده می شود و 9 برابر بیشتر از پسران است.
  • فرزند اول خانواده
  • کودکانی با نژاد های سفید
  • وجود ناهنجاری های مادرزادی دیگر مانند تورتیکولی و یا پا چنبری (کلاب فوت)

البته برخی از عادت های غلط باعث می شود که در رفتگی مادرزادی لگن در بعضی از خانواده ها بیشتر دیده می شود. برای مثال در دورانی که کودک را قنداق می کردند، این بیماری در کودکان بیشتر دیده می شد. در حالی که در جوامع امروزی که مادر کودک خود را به پشت کمر و یا جلوی شکم خود آویزان می کند این بیماری به نسبت کمتر مشاهده می شود. در نتیجه، نزدیک و یا دور بودن ران های بچه می تواند دلیل بروز این عارضه باشد.

در رفتگی مادرزادی لگن

علائم در رفتگی مادرزادی لگن

ممکن است در رفتگی مادرزادی لگن علائم و نشانه خاصی نداشته باشد، به همین علت برای تشخیص وجود این بیماری کودک بطور مرتب توسط پزشک مورد بررسی قرار می گیرد. در صورت وجود علائم می توان به علائم زیر اشاره کرد :

  • متفاوت بودن طول پاها ( کوتاهی پا)
  • چرخیدن پا به سمت بیرون
  • تاخیر در رشد حرکات نشستن و راه رفتن کودک

دررفتگی مادرزادی لگن چگونه تشخیص داده می شود؟

پزشکان ترکیبی از معاینات فیزیکی و آزمایش‌های تصویربرداری مانند سونوگرافی یا اشعه ایکس برای تشخیص رادیوگرافی دررفتگی مادرزادی لگن استفاده می‌کنند. تشخیص دررفتگی ساده لگن اغلب دشوار است، به خصوص اگر هر دو لگن درگیر باشند. زیرا باسن در این حالت متقارن است. در حالی که اگر فقط یک لگن آسیب دیده باشد شناسایی لگن آسیب دیده آسان تر است، زیرا می توان آن را با دیگری مقایسه کرد. معمولا دررفتگی لگن در سمت چپ بیشتر سمت راست یا هر دو طرف رخ می دهد.

در حال حاضر، معاینه فیزیکی لگن نوزاد اغلب به عنوان بخشی معاینات اولیه نوزاد از بدو تولد تا 72 ساعت بعد از عمل، انجام می شود. این معاینه شامل حرکت آرام مفصل ران نوزاد برای بررسی هرگونه مشکل مفصلی است. در صورتی که پزشک مشکوک به دررفتگی لگن باشد، لگن کودک بین 4 تا 6 هفتگی با سونوگرافی معاینه می شود. همچنین، عکسبرداری با اشعه ایکس در نوزادان 4 ماهه یا بزرگتر که مشکوک به دررفتگی مفصل ران هستند، انجام می شود تا تشخیص را تایید کند.

درمان دررفتگی مادرزادی لگن

به طورکلی، درمان این عارضه باتوجه به شدت بیماری و شرایط بیمار به دو دسته روش های غیر جراحی و روش های جراحی تقسیم بندی می شود.

روش غیر جراحی

روش های درمان رفتگی مادرزادی لگن به صورت غیر جراحی به سن کودک بستگی دارد. در درمان غیر جراحی روش های متعددی مطرح شده است که در قسمت زیر توضیحاتی در این رابطه داده می شود .

درمان غیر جراحی در رفتگی مادرزادی لگن

1- بریس پاولیک هارنس

این روش درمانی در کودکانی که در رفتگی لگن آن ها قبل از6 ماهگی تشخیص داده شده است می تواند مناسب باشد. در این روش درمانی به منظور نگاه داشتن لگن در وضعیت مناسب کودک را به مدت 1 تا 2 ماه در این وسیله قرار می دهند. با استفاده از این وسیله می توان به راحتی پوشک بیمار را تعویض نمود و کودک آزادانه پای خود را حرکت دهد. همچنین، با استفاده از پاولیک هارنس می توان با فشار وارده مفصل لگن را در درون حفره آن قرار داد و مشکل در رفتگی مادرزادی لگن را برطرف نمود .

مدت زمان استفاده از پاولیک هارنس به شدت بیماری و سن کودک بستگی دارد. به طورکلی، به مدت 6 تا 12 هفته می توان از این وسیله برای درمان در رفتگی مادرزادی لگن استفاده نمود. توجه داشته باشید که نقش والدین در این مدت زمانی بسیار حائز اهمیت است.

2- بریس ابداکشن

در مواردی که نتوان با استفاده از بریس پاولیک هارنس موفقیت لازم را کسب نمود، ممکن است پزشک از بریس ابداکشن برای درمان دررفتگی مادر زادی لگن استفاده نماید، بریس ابداکشن محکم تر پاهای کودک را در جای خود نگاه می دارد.

روش جراحی

در صورتی که روش های درمانی غیر جراحی موفقیت آمیز نبود، نیاز به عمل جراحی است. جراحی در رفتگی مادرزادی لگن تحت بی هوشی عمومی صورت می گیرد، این جراحی به منظور قرار دادن مفصل لگن در داخل حفره آن یا افزایش طول تاندون ها و برداشتن موانع دیگر قبل از جایگذاری لگن در جای خود صورت می گیرد . بعد از جایگذاری لگن در جای خود و اتمام جراحی به مدت حداقل 12 هفته دو طرف لگن و پاها گچ گرفته می شود .

پیشگیری از دررفتگی مادرزادی لگن

به هیچ عنوان نمی توان از بروز این عارضه جلوگیری کرد، زیرا علت اصلی بروز این عارضه مشخص نیست. اما آنچه که اهمیت دارد، مراجعه به پزشک است تا بیماری تشخیص داده شده و حداقل امکان درمان زود صورت گیرد .به طورکلی، به افرادی که سابقه این بیماری در خانواده آن ها وجود دارد، توصیه می شود برای معاینات منظم نوزاد خود به پزشک مراجعه کنند. همچنین، نوزادانی که به صورت بر عکس (بریج) به دنیا آمده اند نیز بایستی توسط متخصص ارتوپد معاینه شوند.

کلام آخر

رفتگی مادرزادی لگن به دلیل قرار نگرفتن صحیح سر استخوان ران در داخل حفره استابولوم لگن ایجاد می شود. این عارضه در نوزادان می تواند ناشی از علت های مختلفی باشد، در صورتی که نوزاد شما علائم ذکر شده را داشته باشد، برای تخشیص و درمان می توانید به یک پزشک متخصص ارتوپدی مراجعه نمایید تا درمان هر چه سریعتر صورت گیرد. درمان زود هنگام در رفتگی مادرزادی لگن در دریافت بهترین نتیجه بسیار تاثیر گذار می باشد در نتیجه هر چه زودتر برای درمان اقدام نمایید موفقیت آن بیشتر است. روش های درمانی بکار رفته برای این بیماری باتوجه به بررسی های لازم که توسط پزشک انجام می دهد به شکل جراحی یا غیرجراحی است. انتخاب روش درمانی مناسب به تشخیص پزشک و شدت بیماری فرد بستگی دارد.

مطالب مرتبط
دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *